BLOG

Ouwe wijven sex seks op zijn grieks

ouwe wijven sex seks op zijn grieks

Binnen een maand stond het hele project er, de zaal zat vol en radio, televisie en alle kranten deden verslag van deze bijzondere gebeurtenis. Apotheose De oorlog kwam er desondanks toch en nu weten we allemaal dat het een overbodige oorlog is geweest met alleen maar verliezers. Ons gaf het een krachtig gevoel.

We deden iets, iets wat wij konden doen, we lieten onze stem horen. Belangeloos, bijna met gesloten beurzen, met passie gebracht. Ik geloof dat, als wij allen samenwerken vanuit ieders unieke kwaliteiten, en die delen met elkaar,  dat wij dan met elkaar een vredige samenleving kunnen maken.

Catherine ten Bruggencate Koorleidster: Sandra Mattie Koor en oude Vrouw: Wannie de Wijn Atheens gevolmachtigde: Karen de Vries Met dank aan: Griekse tragedies en komedies. Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Bewaar mijn naam, e-mailadres en website in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats.

Dan staken de dames …. RVU, ecucatieve omroep Saamhorigheid Ik las de oproep van Kathryn in januari op internet en besloot meteen mee te doen. Reactie verzenden Reactie annuleren Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Karen de Vries info karidies. Hij excuseert zich ook wel even, maar laat zich verder niet afleiden door kleinzielige reserves. Want voor een deel is zijn tweede hoofdstelling gebaseerd op het antropologische gegeven dat de antieke mediterrane maatschappij net als de huidige bij uitstek een 'competitive society' was, gemarkeerd door een dagelijkse strijd om de schaarse bestaansmiddelen op basis van het principe van de 'zero-sum': Eer, gezichtsverlies, niet aflatende sociale controle, een mentaliteit van 'wat zullen de buren denken', afgunst, geheimhouding, leugens, ook dit alles is niet nieuw.

Maar het verrassende schuilt in de consequentie waarmee deze antropologische hulpbron wordt geexploiteerd en in de vruchtbaarheid van de verbintenis tussen de twee hoofdthesen. Seks is voor Winkler voor alles een cultureel instrument om de sociale voorstellingen te helpen construeren en in stand houden. Dit verklaart de term 'constraints' uit de titel. Daarmee is seksualiteit zelf eerder een culturele constructie dan een natuurlijk gegeven en de zeven hoofdstukken van het boek zijn even zoveel detailstudies die deze stelling onderbouwen.

In dit perspectief is Artemidoros juist goud waard. Hij is een onbewuste 'participant observer'; zijn droomuitleggingen 'a kind of ancient Kinsey Report' beroepen zich immers op de sociale waarden van zijn cultuur. Neem bijvoorbeeld zijn rubricering van alle voor hem denkbare seksuele praktijken in 1 natuurlijke en conventionele, 2 tegennatuurlijke en 3 onconventionele.

Tot de eerste categorie rekent hij onder andere mannelijke penetratie van de eigen vrouw, van een lichte vrouw, van vrouwelijke en mannelijke slaven, alsmede gepenetreerd worden door een andere man. Tot de tweede behoren volgens hem incest en oraal-genitaal contact, en bij de derde horen seks met een dier, met een god, necrofilie en het geval waarin een vrouw een andere vrouw penetreert sic.

Knap wie een systeem in deze waanzin ontdekt, temeer omdat de gunstige of ongunstige betekenis van de droom geheel onafhankelijk blijkt van de aard van de handeling. Met uitzondering van oraal-genitaal contact, dat kennelijk alom en principieel als afkeurenswaardig werd gezien, wordt geen enkele handeling om haar specifiek onsmakelijke karakter als negatief gezien. De betekenis - en dat is het onthullende van Winklers analyse - blijkt geheel afhankelijk van de plaats van de dromende deelnemer in de gegeven posities, in termen van hierarchie, profijt, genot, kortom van de vraag: Significant is ook dat de kwalificatie 'onnatuurlijk' niet wordt bepaald door het feit dat de desbetreffende handelingen niet in dienst staan van de voortplanting - een moderne definitie - maar door de afwezigheid van sociaal-hierarchische implicaties.

Homo-erotische relaties kan men afzetten op een hierarchische schaal, maar 'if a man gains advantage over a sheep, so what? Vrouwenrelaties zijn 'onnatuurlijk', niet omdat ze 'pervers' zijn, maar omdat ze geen indicatoren kunnen zijn van sociale relaties, van eer, schaamte, superioriteit en inferioriteit.

Hiermee is de toon gezet die doorklinkt in de rest van het eerste deel van het boek, dat zich concentreert op de man. Waarom wordt de kinaidos de 'passieve', 'vrouwelijke' partner in een homofiele relatie alom nadrukkelijk veroordeeld?

Niet omdat hij zich 'tegennatuurlijk' gedraagt, maar omdat hij fungeert als het antitype van mannelijke waardigheid. Anders dan in ons negentiende-eeuwse strafrecht was seksuele deviantie in Griekenland op zich geen strafbaar feit: Corruptie en gebrek aan zelfbeheersing maken hem tot de tegenpool van de hopliet, de zwaargewapende burger, toonbeeld van zelfbeheersing: In de seksuele taal van de sociale competitie is de kinaidos de man die er op uit is het onderspit te delven en daarmee vrijwillig de positie van vrouw of slaaf kiest.

Ook hier wordt 'natuur' gedefinieerd in termen van hierarchie en afhankelijkheid, niet in termen van geslacht. Overigens blijkt keer op keer dat het sociale weefsel dat in dergelijke teksten wordt geweven, in de praktijk flinke gaten vertoonde.

Er is veel bluf, er zijn duidelijke pogingen tot gezichtsbehoud in deze hanige gedragsprotocollen. En hier ontwaren we de aanzet tot een derde centrale stelling: Winkler ziet de Griekse man als een enigszins wanhopige toneelspeler, die zich ziet opgezadeld met een rol die eigenlijk boven zijn macht gaat. Hij illustreert dit onder andere met erotische magische tabletten. Met behulp van deze toverteksten proberen verliefde mannen vat te krijgen op het meisje van hun dromen.

Maar 'lief' zijn die teksten niet. De beminde krijgt toegewenst dat ze niet meer kan eten, ademen, slapen, dat ze voortdurend pijn lijdt, dat ze niet kan spreken en geen normale sociale contacten meer heeft. Dat kun je nauwelijks aardig noemen, maar dat was ook de bedoeling niet.

Wat in feite gebeurde, aldus Winkler, was dat de man de als vernederend ervaren lichamelijke en psychische effecten van zijn eigen verliefdheid projecteert op zijn geliefde. Voor de man geldt verliefdheid als een ziekte die zijn onafhankelijkheid bedreigt en waartegen hij zich, desnoods via magie, moet wapenen. De genadeloze onderwerping van de ander, ook en juist van de vrouw, is bovendien een noodzaak in de competitieve atmosfeer van de antieke maatschappij.

Als de vrouw principieel werd gezien als vreemde indringster in het huis van haar man, als het niet alleen hoogst ongewoon, maar zelfs levensgevaarlijk was dat een man verliefd raakt op zijn eigen vrouw zoals bij Herodotus 1,8 is te lezen , en als de vrouw juridisch, economisch en sociaal de status van onmondige bezat, moet haar leven geen pretje zijn geweest. Het droevig lot van deze voordeurdelende gastarbeidster is natuurlijk al in vele toonaarden bezongen en Winkler is de laatste om het te ontkennen.

Maar het is niet de enige waarheid. In het tweede deel van zijn boek, waarin de vrouw centraal staat, onthult hij een andere zijde van het bekende beeld, namelijk de strategieen waarover vrouwen beschikten om de eigen signatuur relief te geven, specifiek vrouwelijke kwaliteiten te manifesteren of haar aandeel in het voortbestaan van het gezin te onderstrepen, kortom 'to attain a working Grad of freedom'.

Hier krijgen we zelfs af en toe een doorkijkje op vrouwen als het glimlachende of joelende, knipogende of fluitende publiek bij de macho-toneelstukjes van de man. Dit keer wordt wel een beroep gedaan op echte literatuur, de homerische Penelope en de sapphische Sappho. Penelope blijkt tot veel meer in staat dan de weliswaar moedige, maar niet uitzonderlijk subtiele truc met haar weefgetouw.

Naast de eigenlijke held Odysseus speelt zij een dominante rol in het spel van geheimhouding, misleiding en leugens, de uit de mediterrane antropologie zo bekende strategieen ter bescherming van het eigen gezin tegen de afgunst en rivaliteit van de buren.

In zijn verzet tegen het 'slachtoffer'-beeld ziet Winkler Penelope's herhaalde verwijzingen naar haar vrouwelijke hulpeloosheid als een - soms bewuste - maskering van haar actieve bijdrage aan de overwinning van de als bedelaar vermomde Odysseus, wiens ware identiteit ze al in een veel eerder stadium bevroedt dan moderne commentatoren ooit hadden vermoed.

Niet alleen Penelope, ook Homerus zelf groeit hier in sluwheid en vernuft. De voor Odysseus zo karakteristieke listigheid blijkt niet sekse-specifiek. Althans enkele kwaliteiten van man en vrouw zijn bij Homerus uitwisselbaar. Maar de hoogste lof op de vrouw vinden we bij en in Sappho. Als een van de zeer weinige vrouwelijke auteurs van wie werken zijn bewaard, verraadt zij in haar soms onmiskenbaar lesbische poezie een diep inzicht de ambiguiteit van de vrouw, ingeklemd tussen haar eigen 'zelf-bewustzijn' en de dominante androcentrische ideologie.

In briljante analyses van haar op het eerste gezicht eenvoudige, maar in werkelijkheid uiterst geslaagde en gecompliceerde poezie onthult Winkler Sappho's visies op man en vrouw. De heroiek van de epische man wordt ontmaskerd als een puur erotische verliefdheid op zijn eigen masculine ideaal. Tegenover de gangbare voorstelling dat vrouwen binnen de antieke maatschappij slechts een tot de marge teruggedrongen subcultuur vormen, stelt Sappho de visie dat het vrouwelijk bewustzijn juist omvattender is.

Zoals een taalminderheid in een gebied met een andere voertaal moet de Griekse vrouw in de androcentrische maatschappij tweetalig zijn, een kwaliteit die Sappho in haar gedichten virtuoos exploiteert. Kortom, vrouwen beschikten over 'an enclosing vision, rather than an imprisoned one'.

Maar Penelope en Sappho, zijn dat niet de grote uitzonderingen?

Sexfu nl nederlandse




ouwe wijven sex seks op zijn grieks

Binnen een maand stond het hele project er, de zaal zat vol en radio, televisie en alle kranten deden verslag van deze bijzondere gebeurtenis. Apotheose De oorlog kwam er desondanks toch en nu weten we allemaal dat het een overbodige oorlog is geweest met alleen maar verliezers. Ons gaf het een krachtig gevoel.

We deden iets, iets wat wij konden doen, we lieten onze stem horen. Belangeloos, bijna met gesloten beurzen, met passie gebracht. Ik geloof dat, als wij allen samenwerken vanuit ieders unieke kwaliteiten, en die delen met elkaar,  dat wij dan met elkaar een vredige samenleving kunnen maken.

Catherine ten Bruggencate Koorleidster: Sandra Mattie Koor en oude Vrouw: Wannie de Wijn Atheens gevolmachtigde: Karen de Vries Met dank aan: Griekse tragedies en komedies. Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Bewaar mijn naam, e-mailadres en website in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats. Dan staken de dames …. RVU, ecucatieve omroep Saamhorigheid Ik las de oproep van Kathryn in januari op internet en besloot meteen mee te doen. Reactie verzenden Reactie annuleren Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Karen de Vries info karidies. Hij excuseert zich ook wel even, maar laat zich verder niet afleiden door kleinzielige reserves.

Want voor een deel is zijn tweede hoofdstelling gebaseerd op het antropologische gegeven dat de antieke mediterrane maatschappij net als de huidige bij uitstek een 'competitive society' was, gemarkeerd door een dagelijkse strijd om de schaarse bestaansmiddelen op basis van het principe van de 'zero-sum': Eer, gezichtsverlies, niet aflatende sociale controle, een mentaliteit van 'wat zullen de buren denken', afgunst, geheimhouding, leugens, ook dit alles is niet nieuw.

Maar het verrassende schuilt in de consequentie waarmee deze antropologische hulpbron wordt geexploiteerd en in de vruchtbaarheid van de verbintenis tussen de twee hoofdthesen. Seks is voor Winkler voor alles een cultureel instrument om de sociale voorstellingen te helpen construeren en in stand houden. Dit verklaart de term 'constraints' uit de titel. Daarmee is seksualiteit zelf eerder een culturele constructie dan een natuurlijk gegeven en de zeven hoofdstukken van het boek zijn even zoveel detailstudies die deze stelling onderbouwen.

In dit perspectief is Artemidoros juist goud waard. Hij is een onbewuste 'participant observer'; zijn droomuitleggingen 'a kind of ancient Kinsey Report' beroepen zich immers op de sociale waarden van zijn cultuur. Neem bijvoorbeeld zijn rubricering van alle voor hem denkbare seksuele praktijken in 1 natuurlijke en conventionele, 2 tegennatuurlijke en 3 onconventionele.

Tot de eerste categorie rekent hij onder andere mannelijke penetratie van de eigen vrouw, van een lichte vrouw, van vrouwelijke en mannelijke slaven, alsmede gepenetreerd worden door een andere man. Tot de tweede behoren volgens hem incest en oraal-genitaal contact, en bij de derde horen seks met een dier, met een god, necrofilie en het geval waarin een vrouw een andere vrouw penetreert sic.

Knap wie een systeem in deze waanzin ontdekt, temeer omdat de gunstige of ongunstige betekenis van de droom geheel onafhankelijk blijkt van de aard van de handeling. Met uitzondering van oraal-genitaal contact, dat kennelijk alom en principieel als afkeurenswaardig werd gezien, wordt geen enkele handeling om haar specifiek onsmakelijke karakter als negatief gezien. De betekenis - en dat is het onthullende van Winklers analyse - blijkt geheel afhankelijk van de plaats van de dromende deelnemer in de gegeven posities, in termen van hierarchie, profijt, genot, kortom van de vraag: Significant is ook dat de kwalificatie 'onnatuurlijk' niet wordt bepaald door het feit dat de desbetreffende handelingen niet in dienst staan van de voortplanting - een moderne definitie - maar door de afwezigheid van sociaal-hierarchische implicaties.

Homo-erotische relaties kan men afzetten op een hierarchische schaal, maar 'if a man gains advantage over a sheep, so what? Vrouwenrelaties zijn 'onnatuurlijk', niet omdat ze 'pervers' zijn, maar omdat ze geen indicatoren kunnen zijn van sociale relaties, van eer, schaamte, superioriteit en inferioriteit. Hiermee is de toon gezet die doorklinkt in de rest van het eerste deel van het boek, dat zich concentreert op de man. Waarom wordt de kinaidos de 'passieve', 'vrouwelijke' partner in een homofiele relatie alom nadrukkelijk veroordeeld?

Niet omdat hij zich 'tegennatuurlijk' gedraagt, maar omdat hij fungeert als het antitype van mannelijke waardigheid. Anders dan in ons negentiende-eeuwse strafrecht was seksuele deviantie in Griekenland op zich geen strafbaar feit: Corruptie en gebrek aan zelfbeheersing maken hem tot de tegenpool van de hopliet, de zwaargewapende burger, toonbeeld van zelfbeheersing: In de seksuele taal van de sociale competitie is de kinaidos de man die er op uit is het onderspit te delven en daarmee vrijwillig de positie van vrouw of slaaf kiest.

Ook hier wordt 'natuur' gedefinieerd in termen van hierarchie en afhankelijkheid, niet in termen van geslacht.

Overigens blijkt keer op keer dat het sociale weefsel dat in dergelijke teksten wordt geweven, in de praktijk flinke gaten vertoonde. Er is veel bluf, er zijn duidelijke pogingen tot gezichtsbehoud in deze hanige gedragsprotocollen. En hier ontwaren we de aanzet tot een derde centrale stelling: Winkler ziet de Griekse man als een enigszins wanhopige toneelspeler, die zich ziet opgezadeld met een rol die eigenlijk boven zijn macht gaat.

Hij illustreert dit onder andere met erotische magische tabletten. Met behulp van deze toverteksten proberen verliefde mannen vat te krijgen op het meisje van hun dromen.

Maar 'lief' zijn die teksten niet. De beminde krijgt toegewenst dat ze niet meer kan eten, ademen, slapen, dat ze voortdurend pijn lijdt, dat ze niet kan spreken en geen normale sociale contacten meer heeft. Dat kun je nauwelijks aardig noemen, maar dat was ook de bedoeling niet. Wat in feite gebeurde, aldus Winkler, was dat de man de als vernederend ervaren lichamelijke en psychische effecten van zijn eigen verliefdheid projecteert op zijn geliefde.

Voor de man geldt verliefdheid als een ziekte die zijn onafhankelijkheid bedreigt en waartegen hij zich, desnoods via magie, moet wapenen. De genadeloze onderwerping van de ander, ook en juist van de vrouw, is bovendien een noodzaak in de competitieve atmosfeer van de antieke maatschappij.

Als de vrouw principieel werd gezien als vreemde indringster in het huis van haar man, als het niet alleen hoogst ongewoon, maar zelfs levensgevaarlijk was dat een man verliefd raakt op zijn eigen vrouw zoals bij Herodotus 1,8 is te lezen , en als de vrouw juridisch, economisch en sociaal de status van onmondige bezat, moet haar leven geen pretje zijn geweest. Het droevig lot van deze voordeurdelende gastarbeidster is natuurlijk al in vele toonaarden bezongen en Winkler is de laatste om het te ontkennen.

Maar het is niet de enige waarheid. In het tweede deel van zijn boek, waarin de vrouw centraal staat, onthult hij een andere zijde van het bekende beeld, namelijk de strategieen waarover vrouwen beschikten om de eigen signatuur relief te geven, specifiek vrouwelijke kwaliteiten te manifesteren of haar aandeel in het voortbestaan van het gezin te onderstrepen, kortom 'to attain a working Grad of freedom'.

Hier krijgen we zelfs af en toe een doorkijkje op vrouwen als het glimlachende of joelende, knipogende of fluitende publiek bij de macho-toneelstukjes van de man. Dit keer wordt wel een beroep gedaan op echte literatuur, de homerische Penelope en de sapphische Sappho. Penelope blijkt tot veel meer in staat dan de weliswaar moedige, maar niet uitzonderlijk subtiele truc met haar weefgetouw.

Naast de eigenlijke held Odysseus speelt zij een dominante rol in het spel van geheimhouding, misleiding en leugens, de uit de mediterrane antropologie zo bekende strategieen ter bescherming van het eigen gezin tegen de afgunst en rivaliteit van de buren.

In zijn verzet tegen het 'slachtoffer'-beeld ziet Winkler Penelope's herhaalde verwijzingen naar haar vrouwelijke hulpeloosheid als een - soms bewuste - maskering van haar actieve bijdrage aan de overwinning van de als bedelaar vermomde Odysseus, wiens ware identiteit ze al in een veel eerder stadium bevroedt dan moderne commentatoren ooit hadden vermoed. Niet alleen Penelope, ook Homerus zelf groeit hier in sluwheid en vernuft.

De voor Odysseus zo karakteristieke listigheid blijkt niet sekse-specifiek. Althans enkele kwaliteiten van man en vrouw zijn bij Homerus uitwisselbaar. Maar de hoogste lof op de vrouw vinden we bij en in Sappho. Als een van de zeer weinige vrouwelijke auteurs van wie werken zijn bewaard, verraadt zij in haar soms onmiskenbaar lesbische poezie een diep inzicht de ambiguiteit van de vrouw, ingeklemd tussen haar eigen 'zelf-bewustzijn' en de dominante androcentrische ideologie.

In briljante analyses van haar op het eerste gezicht eenvoudige, maar in werkelijkheid uiterst geslaagde en gecompliceerde poezie onthult Winkler Sappho's visies op man en vrouw. De heroiek van de epische man wordt ontmaskerd als een puur erotische verliefdheid op zijn eigen masculine ideaal.

Tegenover de gangbare voorstelling dat vrouwen binnen de antieke maatschappij slechts een tot de marge teruggedrongen subcultuur vormen, stelt Sappho de visie dat het vrouwelijk bewustzijn juist omvattender is. Zoals een taalminderheid in een gebied met een andere voertaal moet de Griekse vrouw in de androcentrische maatschappij tweetalig zijn, een kwaliteit die Sappho in haar gedichten virtuoos exploiteert. Kortom, vrouwen beschikten over 'an enclosing vision, rather than an imprisoned one'.

Maar Penelope en Sappho, zijn dat niet de grote uitzonderingen?









Bengelende tieten sexmaatje gezocht


Zo iemand is - een halve eeuw na Freud - natuurlijk niet normaal. In de tweede eeuw na Christus schreef de Griek Artemidoros een boek waarin hij dromen uitlegt.

Hij vertelt onder andere dat een droom waarin een man een erectie heeft, soms betekent dat deze man een erectie heeft en soms iets anders. Hij vertelt nog veel meer over erotische voorstellingen in dromen, maar nooit dat deze iets zeggen over verborgen psychische roerselen van de dromer.

Dromen over bananen - of: Kortom, in onze ogen is deze antieke droomduider niet normaal en als hij naast Freud zou horen, dan niet in de boekenkast maar op diens divan. Wanneer in het eerste hoofdstuk van een boek met de titel The Constraints of Desire. The Anthropology of Sex and Gender in Ancient Greece juist deze Artemidoros als uitgangspunt wordt gekozen, houdt de lezer dan ook zijn hart vast. Winkler, verbonden aan de Stanford University, auteur van een veelgeprezen boek over Apuleius' Gouden Ezel en uitgever van enkele bundels over seksualiteit in de Oudheid, heeft weer een vernieuwend, provocerend, spannend en bovendien in hoofdlijnen overtuigend boek geschreven.

Hij dwingt ons tot een grondige herziening van al te makkelijke identificaties van moderne en antieke opvattingen over seks en sekse en over het 'natuurlijke' in vrouwen- en mannenrollen. Want zijn hoofdthese is dat seks in het oude Griekenland niet een natuurlijk, maar een bij uitstek cultuurgebonden concept is.

Nu hadden we dit sinds Foucault al wel een beetje gedacht, maar Wink-ler verleent aan deze nieuwere ideeen ineens een grote evidentie: Dat heeft te maken met zijn indrukwekkende kennis van de Griekse literatuur en met de heldere, soms speelse, maar bovenal nuchtere be-toogtrant. Maar een van de belangrijkste factoren is zijn produktief gebruik van de vooral in de laatste decennia opgebouwde kennis van de moderne mediterrane antropologie.

Winkler kent heel goed de risico's van vergelijkingen tussen moderne en antieke Griekse samenlevingsvormen en hun waardesystemen. Hij excuseert zich ook wel even, maar laat zich verder niet afleiden door kleinzielige reserves. Want voor een deel is zijn tweede hoofdstelling gebaseerd op het antropologische gegeven dat de antieke mediterrane maatschappij net als de huidige bij uitstek een 'competitive society' was, gemarkeerd door een dagelijkse strijd om de schaarse bestaansmiddelen op basis van het principe van de 'zero-sum': Eer, gezichtsverlies, niet aflatende sociale controle, een mentaliteit van 'wat zullen de buren denken', afgunst, geheimhouding, leugens, ook dit alles is niet nieuw.

Maar het verrassende schuilt in de consequentie waarmee deze antropologische hulpbron wordt geexploiteerd en in de vruchtbaarheid van de verbintenis tussen de twee hoofdthesen. Seks is voor Winkler voor alles een cultureel instrument om de sociale voorstellingen te helpen construeren en in stand houden. Dit verklaart de term 'constraints' uit de titel. Daarmee is seksualiteit zelf eerder een culturele constructie dan een natuurlijk gegeven en de zeven hoofdstukken van het boek zijn even zoveel detailstudies die deze stelling onderbouwen.

In dit perspectief is Artemidoros juist goud waard. Hij is een onbewuste 'participant observer'; zijn droomuitleggingen 'a kind of ancient Kinsey Report' beroepen zich immers op de sociale waarden van zijn cultuur. Neem bijvoorbeeld zijn rubricering van alle voor hem denkbare seksuele praktijken in 1 natuurlijke en conventionele, 2 tegennatuurlijke en 3 onconventionele. Tot de eerste categorie rekent hij onder andere mannelijke penetratie van de eigen vrouw, van een lichte vrouw, van vrouwelijke en mannelijke slaven, alsmede gepenetreerd worden door een andere man.

Tot de tweede behoren volgens hem incest en oraal-genitaal contact, en bij de derde horen seks met een dier, met een god, necrofilie en het geval waarin een vrouw een andere vrouw penetreert sic.

Knap wie een systeem in deze waanzin ontdekt, temeer omdat de gunstige of ongunstige betekenis van de droom geheel onafhankelijk blijkt van de aard van de handeling. Met uitzondering van oraal-genitaal contact, dat kennelijk alom en principieel als afkeurenswaardig werd gezien, wordt geen enkele handeling om haar specifiek onsmakelijke karakter als negatief gezien.

De betekenis - en dat is het onthullende van Winklers analyse - blijkt geheel afhankelijk van de plaats van de dromende deelnemer in de gegeven posities, in termen van hierarchie, profijt, genot, kortom van de vraag: Significant is ook dat de kwalificatie 'onnatuurlijk' niet wordt bepaald door het feit dat de desbetreffende handelingen niet in dienst staan van de voortplanting - een moderne definitie - maar door de afwezigheid van sociaal-hierarchische implicaties.

Homo-erotische relaties kan men afzetten op een hierarchische schaal, maar 'if a man gains advantage over a sheep, so what? Vrouwenrelaties zijn 'onnatuurlijk', niet omdat ze 'pervers' zijn, maar omdat ze geen indicatoren kunnen zijn van sociale relaties, van eer, schaamte, superioriteit en inferioriteit.

Hiermee is de toon gezet die doorklinkt in de rest van het eerste deel van het boek, dat zich concentreert op de man. Waarom wordt de kinaidos de 'passieve', 'vrouwelijke' partner in een homofiele relatie alom nadrukkelijk veroordeeld? Niet omdat hij zich 'tegennatuurlijk' gedraagt, maar omdat hij fungeert als het antitype van mannelijke waardigheid. Anders dan in ons negentiende-eeuwse strafrecht was seksuele deviantie in Griekenland op zich geen strafbaar feit: Corruptie en gebrek aan zelfbeheersing maken hem tot de tegenpool van de hopliet, de zwaargewapende burger, toonbeeld van zelfbeheersing: In de seksuele taal van de sociale competitie is de kinaidos de man die er op uit is het onderspit te delven en daarmee vrijwillig de positie van vrouw of slaaf kiest.

Ook hier wordt 'natuur' gedefinieerd in termen van hierarchie en afhankelijkheid, niet in termen van geslacht.

Overigens blijkt keer op keer dat het sociale weefsel dat in dergelijke teksten wordt geweven, in de praktijk flinke gaten vertoonde. Er is veel bluf, er zijn duidelijke pogingen tot gezichtsbehoud in deze hanige gedragsprotocollen. En hier ontwaren we de aanzet tot een derde centrale stelling: Winkler ziet de Griekse man als een enigszins wanhopige toneelspeler, die zich ziet opgezadeld met een rol die eigenlijk boven zijn macht gaat.

Hij illustreert dit onder andere met erotische magische tabletten. Met behulp van deze toverteksten proberen verliefde mannen vat te krijgen op het meisje van hun dromen. Maar 'lief' zijn die teksten niet. De beminde krijgt toegewenst dat ze niet meer kan eten, ademen, slapen, dat ze voortdurend pijn lijdt, dat ze niet kan spreken en geen normale sociale contacten meer heeft. Dat kun je nauwelijks aardig noemen, maar dat was ook de bedoeling niet. Wat in feite gebeurde, aldus Winkler, was dat de man de als vernederend ervaren lichamelijke en psychische effecten van zijn eigen verliefdheid projecteert op zijn geliefde.

Voor de man geldt verliefdheid als een ziekte die zijn onafhankelijkheid bedreigt en waartegen hij zich, desnoods via magie, moet wapenen. De genadeloze onderwerping van de ander, ook en juist van de vrouw, is bovendien een noodzaak in de competitieve atmosfeer van de antieke maatschappij. Als de vrouw principieel werd gezien als vreemde indringster in het huis van haar man, als het niet alleen hoogst ongewoon, maar zelfs levensgevaarlijk was dat een man verliefd raakt op zijn eigen vrouw zoals bij Herodotus 1,8 is te lezen , en als de vrouw juridisch, economisch en sociaal de status van onmondige bezat, moet haar leven geen pretje zijn geweest.

Het droevig lot van deze voordeurdelende gastarbeidster is natuurlijk al in vele toonaarden bezongen en Winkler is de laatste om het te ontkennen. Maar het is niet de enige waarheid. In het tweede deel van zijn boek, waarin de vrouw centraal staat, onthult hij een andere zijde van het bekende beeld, namelijk de strategieen waarover vrouwen beschikten om de eigen signatuur relief te geven, specifiek vrouwelijke kwaliteiten te manifesteren of haar aandeel in het voortbestaan van het gezin te onderstrepen, kortom 'to attain a working Grad of freedom'.

Hier krijgen we zelfs af en toe een doorkijkje op vrouwen als het glimlachende of joelende, knipogende of fluitende publiek bij de macho-toneelstukjes van de man. Meer vertalingen in het Engels- Nederlands woordenboek. Je hoeft niet met je sigaretje uit het raam te hangen. Niet verwonderlijk, als je bedenkt dat de Acropolis na meer dan jaar ook nog steeds trots overeind staat…. Homo-erotische relaties kan men afzetten op een hierarchische schaal, maar 'if a man gains advantage over a sheep, so what?

Winkler, verbonden aan de Stanford University, auteur van een veelgeprezen boek over Apuleius' Gouden Ezel en uitgever van enkele bundels over seksualiteit in de Oudheid, heeft weer een vernieuwend, provocerend, spannend en bovendien in hoofdlijnen overtuigend boek geschreven. Haar oproep vond echter geen gehoor. Dan kunt u hier inloggen.

Scandinaviërs hebben de naam om regelmatig het condoom te vergeten op het moment suprème. De politie heeft genoeg bewijzen in handen: Mijn nieuws Ik volg Lees later Uitloggen Account. Griekse mannen zijn te sentimenteel 30 september Uit welk land komen de beste minnaars? En een van die omstandigheden waren de vrouwenfeesten, zoals die van Adonis en Demeter, die Winkler in zijn laatste hoofdstuk behandelt.

Maar niet getreurd, jij als echte Hollandse kunt natuurlijk prima voorstellen om als voorspel een lange, hete douche te nemen! De dames die deelnamen aan de enquete van www. De beminde krijgt toegewenst dat ze niet meer kan eten, ademen, slapen, dat ze voortdurend pijn lijdt, dat ze niet kan spreken en geen normale sociale contacten meer heeft.

Of bekijk het profiel van Parakalo op het platform Griekenland Markt. Schrijf je nu in voor de IsGeschiedenis Nieuwsbrief en ontvang iedere week een versie portie geschiedenis. Geef een reactie Reactie annuleren Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Historiën Hier wordt geschiedenis geschreven!

ouwe wijven sex seks op zijn grieks